Last Call for flight 401 destination Amsterdam..

Het zit er nu echt op. Over 45 minuten zal de taxi voorrijden hier op Marymount College en mij en nog een andere EF student naar JFK airport brengen. Ik vlieg pas om 16.00, das 22.00 bij jullie, maar wil er ruim 2 uur van tevoren zijn om een gunstige raamplaats te bemachtigen bij het inchecken. :-)

Mijn koffers zijn loodzwaar. Ik hoop dat ik niet hoef bij te betalen maar ik vrees het ergste... Op de heenreis was mijn koffer 17kg, en je mag 34 meenemen. Aangezien ik theoretisch gezien niet zo heel veel (zware) cadeaus heb gekocht moet ik onder de 34 kg zitten... maar ja. We zullen zien! Tip voor als je gaat vliegen: neem niet teveel boeken mee...

Ik zal maar eens teruglopen naar het campusgebouw om afscheid te nemen van enig aanwezig EF-personeel en mn Koreaanse kamergenootje. De afgelopen uren heb ik mijn tijd gedood met msnen met het thuisfront en Idols-filmpjes kijken... Dus ik zal maar eens in de benen komen.
Met de taxi zijn we in ongeveer een uur op JFK, waar ik snel hoop in te checken. Volgens de Lufthansa website vliegt alles mooi op tijd. Dus als het goed is zie ik jullie allemaal deze week weer, met 1000 en 1 meer verhalen over New York, New York...

Byebye!!

REAGEER

New York, New York...

Zo. De laatste dag New York zit erop. Afgesloten zoals het begon: met een bezoek aan Times Square. Wederom een stralend zonnige dag, alhoewel ik heb begrepen dat in Tilburg inmiddels ook de zon schijnt. Ik begon mijn laatste dag in New York in Greenwich Village, de boheemse buurt downtown Mahattan die bekend en berucht is als studentendorp. Logisch, aangezien de New York University hier gevestigd is. Van mij mogen ze de UvT vandaag nog oververhuizen, want naar college gaan in de hipste wijk van Manhattan is natuurlijk subliem.

Een metro dropte me aan het eind van de ochtend op Times Square waar ik de reusachtige Toys 'r us en Virgin winkels bezocht. Daarna was het ook zwaaizwaai voor wat betreft Times Square. Na een laatste weemoedige blik liep ik snel door naar 5th avenue waar ik in het zonnetje op de trappen van de New York Library mijn voetjes wat rust bood. Daarna wat laatste inkopen in de toeristenwinkels om uiteindelijk net voor de avondspits Central Station in te vluchten. Een laatste blik op het Chryslerbuilding... Vaarwel Manhattan...

Vandaag (vrijdag) is mijn laatste dag hier op de campus. S ochtends zal ik nog twee lessen volgen en daarna zal ik trachten al mijn nieuw verworven bezittingen in mijn koffers te proppen. Het eind van de middag zal waarschijnlijk worden besteed aan te lang en teveel msnen dan goed voor me (en mn armen en polsen) is. Zaterdagochtend wordt dit ritueel voortgezet, maar na de brunch om 11.30, staat de taxi voor die me naar JFK brengt. Ik vlieg om 16.00 lokale tijd (dat is 22.00 bij jullie) uit New York weg, om rond 6.35 in Frankfurt te landen. Twee uur later ben ik als het goed is weer in Amsterdam. En daarna begint het proces der jetlag-verwerking...

Such a Perfect Day

Soms heb je ineens de perfecte dag. Niemand kondigt zoiets van tevoren aan, en je kunt je er dan ook nooit op instellen. Perfecte dagen gebeuren gewoon. Vandaag was zo'n dag. Vandaag was de ultieme New York Experience, waar ik al 5 jaar lang van droom.

Het begon alleen al met het weer. Stralende zon, en toch een lekker fris briesje. Het kon niet mooier. Mijn missie van vandaag zou zijn het afstruinen van 5th Avenue naar meer leuke winkels en wat verzamelde adresjes. Plus het scoren van wat foto's van wat kenmerkende gebouwen in de stad, die ik op mijn weg zou passeren. Na een uitgebreid bezoek aan boekwinkel Barnes en Nobles, kwam ik zo langs Rockefeller Plaza. Voor een geschikte foto en een kijkje naderde ik het gebouw. Om niet alleen tot de conclusie te komen dat de wereldberoemde ijsbaan, die in zovele beroemde films een bijrol vertolkte, er eind maart nog stralend mooi bijlag. En dat niet alleen, alle toeristeninformatieboekjes ten spijt, het was he-le-maal niet druk op die baan.

Voor ik het wist stond ik dan ook voor een houten hokje naast de baan en stamelde: "I'd like to skate". To hell met de $11 die ik ervoor moest afrekenen, vijf minuten later gleed ik over het spierwitte ijs in de gloed van de zon en het beroemde gouden beeld dat het kleine pleintje voor het Rockefeller Center opsiert. Om de ijsbaan heen keken andere toeristen glimlachend op ons neer. Glimlachend als een boer met kiespijn, jaloers op ons Nederlanders die schaatsen met de paplepel kregen ingegoten zoals ik.. Oh nee vergis je niet, ik ben geen ster in schaatsen. Maar als ik het helemaal niet had gekunt, was ik het ijs niet opgegaan. Dus was ik uit het diepst van mijn hart dankbaar voor mijn Nederlandse Roots...

Tot het moment dat ik door een groef in het ijs uit balans raakte en voor het oog van al dat publiek na een hoop corrigerend gewankel languit op mn smoel ging. Oh well... Dat maakte de ervaring er niet minder mooi op. :-D

Het avontuur leverde me een grijns van oor tot oor op, die er de komende dagen waarschijnlijk niet meer af valt te slaan. Ik vervolgde mijn weg over 5th avenue en bezocht FOA Schwarz, de beroemde en grootste speelgoedwinkel van New York van welke het idee gebruikt werd in de film Home Alone 2: Lost in New York (een van mn all-time-movie-favorites, vandaar..). De winkel is een waar paradijs voor kinderen, that I'm sure of. En ik vond het ook best leuk ;-)

Na nog wat mooie kiekjes te hebben geschoten van de rand van Central Park en de Trump Tower, daalde ik af in een metrostation en liet me met lijn F voor de deur van het Empire State Building weer af zetten. Nu moet ik eerst een verontschuldiging aanbieden. Aan mijn oma, aan Willem en al die andere mensen die ik had beloofd om NIET OP HET EMPIRE STATE BUILDING TE GAAN STAAN!!!

Sorry guys... Ik heb het wel gedaan.

I just couldn't miss it!! En het was de $10 waard hoor. Wat een uitzicht. Zeker op een stralend mooie zonnige dag als vandaag, was het magnifiek. In de diepte zie je de taxi's en de straat waar je net nog liep. Je kunt de toren rond lopen, dus elke uithoek van NYC zien. Dat levert mooie kiekjes op van het Chrysler Building, Flatiron building, de UN, trump tower en zelfs het vrijheidsbeeld. Werkelijk waar geweldig.

Desondanks bleef ik niet te lang hangen op het terras. Bang als ik was toch duizelig te worden van de hoogte, maar meer nog, dat er ineens een vliegtuig kwam binnenzeilen, een paar verdiepingen lager. Je hoeft me nu niet uit te lachen hoor, er waren namelijk meer mensen die daar last van hadden! Gelukkig bracht de speedy-elevator ons in een fractie van een seconde weer naar de begaande grond en slaakte ik en de andere passagiers, een klein zuchtje van verlichting. Gek toch, hoe bij de mensen een dergelijke fobie ontstaan is. Volgens rationalisten en nuchtere mensen, inclusief mijzelf, volstrekte onzin natuurlijk maar 9/11 heeft een bewustwording bij mensen teweeg gebracht. Door de berichtgeving en beeldvorming weten we nu precies 'hoe het is': Als je op een wolkenkrabber staat, die onder je wordt geraakt door een projectiel van omvangrijke grote is er nog maar een ding dat je kunt doen: naar huis bellen en zeggen dat je ze lief hebt. 9/11 Heeft op die manier een soort wetenschap gecreeerd, dat het beklimmen van hoge gebouwen zoals het Empire State Building tot een risicovolle expeditie voor daredevils maakt. Nu wil ik mezelf niet meteen zo noemen, maar spannend was het wel.

Na een succesvolle sprint naar Grand Central Station wist ik net op tijd in de Tarrytown Express te springen en zit ik hier uiteindelijk weer voor een beeldscherm in het inmiddels zo vertrouwde computerlokaaltje op de campus. Spring Break is voorbij en alle studenten van het Marymount College zijn wedergekeerd. De eetzalen en 'de dorm' zijn voller, en luidruchtiger. Morgen zal ik plichtsgetrouw mijn lesjes volgen, maar donderdag zal ik nog eenmaal naar Manhattan wederkeren om afscheid te nemen van Times Square, 5th Avenue, ESB, Rockefeller center, Central Park, Greenwich Village, de subway, de taxi's en al die mooie andere dingen die ze te bieden heeft. New York is een aanrader; mooi, gezellig, levendig en geweldig indrukwekkend. Just make sure you bring someone you can share it with.

Metropolitan & Central Park

Gisteren heb ik samen met mijn Zuid-Koreaanse roomie (=roommate) de Met (Metropolitan Museum of Art) bezocht, op een vreselijk mooite sunny-sunday-afternoon. Nou ja eigenlijk een sunny-early-morning, want het was pas 8.00 dat we in de trein stapten. Gelukkig maar, want toen we om 14.30 het museum verlieten, stonden de toeristen in de rij om naar binnen te mogen. Grootste publiekstrekker op het moment is de collectie tekeningen van Leonardo DaVinci. Op zich ben ik een renaissance liefhebber, maar mijn voorkeur voor Michelangelo boven daVinci, en de gigantische rij die ervoor de expositieruimte stond, deden me doen besluiten dit gedeelte museum over te slaan.

Het metropolitan valt niet te bezichtigen zonder van tevoren selecties te maken in wat je wilt zien. Mijn persoonlijke interesse ligt meer bij schilderijen dan bij Egyptische tempels, Afrikaanse kano's en romijnse muntjes. Daarom bekeek ik de vleugel met Europese kunst (heerlijk een Amerikaanse ronleider te horen roepen over de 'amazing rembrand' en de 'even more amazing vermeer') die varieerde in werken vanuit de middeleeuwen, tot de 19e eeuw, tot hedendaagse kunst. De franse meesters uit de 19e eeuw daarbij mijn persoonlijke favoriet: monet, degas, renoir etc.

Natuurlijk kan ik beter naar het rijksmuseum gaan om Europese kunst te zien, en kom je niet 'all the way to the US' om het daar weer te zien. Dus vond ik het belangrijk om ook de Amerikaanse vleugel van het museum te gaan bekijken. Om te concluderen dat ze in de VS ook niet stil hebben gezeten toen 'onze meesters' hun meesterwerken produceerden; hier kunnen ze d'r ook wat van. Alhoewel de taferelen wellicht soms wat kitschie of heroisch zijn, schilderen kunnen ze, die Amerikanen!

De Met ligt aan de rand van Central Park, dat in verhouding tot de rest van Manhattan, echt gigantisch groot is. Op een mooie zonnige zondag zoals gisteren, lijkt het park echter nog te klein om alle joggers, mountainbikers, wandelaars en toeristen te herbergen. Omdat het pas maart is, en de winter net een week New York verlaten heeft (ik heb echt mazzel met het weer!) liggen er zo hier en daar nog hoopjes sneeuw die doen herinneren aan de vreselijke sneeuwstorm die de stad slechts een maand geleden teisterde. Bovendien zijn de bomen nog kaal, en hierdoor ontbreekt een heldere frisgroene kleur bij de strakblauwe lucht en het gele zonlicht. Desondanks kan ik me voorstellen dat New Yorkers houden van hun Central Park, en het in de zomer een paradijsje moet zijn tussen de wolkenkrabbers van Manhattan.

(Outlet)-Shoppen

In New York valt natuurlijk een hoop te shoppen. Als echte boekenfreak kan ik mijn hart ophalen bij de vele Barnes & Nobles vestigingen die New York rijk is. In deze boeken-warenhuizen kun je gerust uren rondstruinen en verdwalen tussen de boeken. Voor de kledingliefhebbers onder ons, is SoHo een echte must. Vergelijk het met de P.C. Hoofdtstraat in Amsterdam, maar dan een paar maten groter. Designerstores overal waar je kijkt. Een paar straten verderop, beland je in Chinatown, waar Seiko's voor $5,- per stuk van de hand gaan. Gelukkig is het niet een en al Aziaten die goedkope fakewaar van de hand doen, er zit ook een heus Chinees Warenhuisje, waar je terecht kunt voor leuke kimonoos en parasolletjes met rare tekentjes.

Ikzelf laat het allemaal aan me voorbij gaan en vind het allemaal wel best. Zelfs de souvenirsshops krijgen van mij slechts geringe aandacht, al wil ik natuurlijk nog wel een 'I LOVE NY' shirtje scoren voordat ik weer naar huis ga, al was het alleen maar om terug in Tilburg iedereen te laten zien waar ik ben geweest. Nee jongens en meisjes, ik denk dat ik mag concluderen dat we onszelf allemaal gelukkig mogen prijzen dat we in Europa wonen, want ze hebben hier niks dat wij niet hebben. En als ik hier dan al iets nieuws tegenkom, is het meestal met een goede reden, dat dat specifieke item in Europa niet verkrijgbaar is. Hoogstwaarschijnlijk is die reden in 99% van de gevallen dat men het in Europa met geen mogelijkheid verkocht krijgt...

Niet gek dus, dat de Outlet-centers in Amerika met bosjes uit de grond worden gestampd. Voor wie een leek is op dit gebied: Oulet-centers zijn aangelegde winkelboulevards meestal op een goedbereikbare plek langs een snelweg. Bij een winkelboulevard moet je dan niet denken aan woonboulevard het Leyparc in Tilburg, maar eerder aan de Mainstreet van Eurodisneyland. De schattige houten huisjes (net als op een filmset zijn dit overigens alleen de voorfacades) huisvesten tientallen winkeltjes. Dit zijn geen gewone winkeltjes maar zogenaamde 'factory-stores' van grote designernamen zoals Ralph Lauren, Armani, Calvin Klein, DKNY, Saks, Dolce & Gabana en vele vele anderen. Deze factorywinkels verkopen meestal niet de nieuwste collectie, maar die van vorig jaar, of een seizoen terug, of artikelen die gewoon niemand wilde hebben hoe design ze ook zijn, en kunnen zodoende de prijzen tot soms wel 80% reduceren. Superaantrekkelijk dus, als je perse zo'n poloshirt met paardje wilt hebben maar daar niet meer dan $35 aan uit wil geven. Terwijl ze normaal, bij onze sting, wel 50 eurootjes kosten....

Gisteren organiseerde EF een trip naar Woodbury Commons, een hele grote outlet, op 40 minuten rijden hiervandaan. Tot onze grote vreugde kregen we zelfs tot 21.00h om er rond te shoppen (vanaf 14.00 s middags). Helaas kon ondergetekende al na 3 uur niet meer op haar voeten staan, en kwamen alle paardjes en andere logootje haar gruwelijk de neus uit. Toen er ook nog een onweersbui en een stortregen losbrak zag ik het helemaal niet meer zitten en ik sleet het laatste uurtje op een bankje onder een afdakje naast de Ralph Lauren winkel. Wat ik heb gekocht? Uh, nou batterijen voor mijn discman...

Ground Zero

Ironie: Een vrouw die tegen een persoon aan de andere kant van haar mobiele telefoon zegt: "Well, Bagdad is over there..." terwijl ze Ground Zero passeert.

Ik vond het zo'n mooie quote dat ik 'm zelfs opgeschreven heb. Het gebeurde op het moment dat ik peinzend over de bouwput tuurde die een stelletje mafkezen als visitekaartje voor de New Yorkers achterlieten. Ground Zero is hard to miss, er is op dit moment maar een kale vlakte van een dergelijke omvang tussen alle hoogbouw. De funderingen liggen er nog, verder is alles al opgeruimd. Graafmachines continueren hun werkzaamheden, terwijl toeristen zich en masse samenpakken voor de hekken om een glimpje van het treurige tafereel op te vangen. Wat heet treurig. Rijd naar elke willekeurige bouwplaats in Tilburg, en je weet wat je je er ongeveer van voor moet stellen.

"Smile!" klinkt een stem naast me, en ik zie een stelletje met een All-American-Oversized-Colgate-Smile op de foto gaan voor een plaquette met daarop de namen van de slachtoffers. Woedend kijk ik ze aan, maar ze weten mijn blik te vermijden. Ik moet alle interne mechanica in de werk stellen om niet in een tirade uit te barsten, maar wonder boven wonder lukt het. Ground Zero maakte me droevig. Droevig is het enige woord dat ik ervoor kan vinden. Misschien kwam het ook een beetje omdat het regende. Misschien omdat ik me ergerde aan het feit dat toeristen 'Ground Zero' bovenaan hun lijstje met New Yorkse sterattracties hebben staan. Misschien omdat ik probeerde te rechtvaardigen dat ik er zelf heen was gegaan. Maar het voelde niet als een rechtvaardiging, het voelde oprecht.

Even oprecht waren mijn gevoelens van walging, toen ik vanochtend in een kiosk een krant zag liggen met over de volle lengte en breedte van de voorpagina de tekst:
GOODMORNING
BAGDAD!

Can you believe that? Waarschijnlijk niet. De anti-Amerikanen misschien wel. Gelukkig kan ik jullie melden dat er vandaag ook een vredesbetoging plaats vond hier in NY op Union Square. Maar het handjevol verregende Amerikanen dat daar rondmarcheerde, mocht in feite ook geen naam hebben. Zoals wel blijkt uit de zin die ik opving van die Amerikaanse vrouw bij Ground Zero, "is Bagdad hier een behoorlijk eind vandaan". En de Amerikanen, althans de New Yorkers, hebben belangrijke dingen aan hun hoofd. Wie er gisteren werd weggestemd bij Pop Idol (tweede serie van Am. Idols, red.) bijvoorbeeld.

Alhoewel het wel 'the talk of the day is' (hoorde het woord 'Iraq' vandaag overal vallen), maken ze zich niet zo'n zorgen, want het is zooooo ver weg... Desondanks is New York in opperste staat van paraatheid. Nog meer dan van de week het geval was, staat nu op elke straathoek een politieagent, en worden bepaalde plekken zelfs bewaakt door militairen. America is at war, wat zich vertaald in een nog verder verscherpte controle en bewaking. Ondanks dat gegeven, gaat het hectische leven in Manhattan, gewoon z'n gangetje...

Ik loop hier alleen in een te stille stad
Ik heb eigenlijk nooit last van heimwee gehad
maar de mensen ze slapen,
de wereld gaat dicht
en dan denk ik aan Brabant, want daar brand nog licht...


New York City, the city that never sleeps. Nou je zult je er over verbazen hoe burgerlijk een metropool als New York eigenlijk is. De reguliere winkels zijn bijvoorbeeld gewoon keurig van 9.00 tot 18.00 geopend, de megastores zoals Virgin en Barnes & Nobles daargelaten, daar kun je tot 1.00 's nachts terecht. De laatste trein naar Tarrytown gaat om 1.00 's nachts, dus doorhalen in the City zit er helaas ook niet in..

Manhattan is hoog, maar qua oppervlakte is het prima te belopen. Gisteren heb ik een plan opgesteld van de plaatsen en dingen die ik er allemaal wil zien en doen. Daarna maar weer eens in de trein gestapt om het eerste deel van die missie te gaan volbrengen. Na wederom de pracht van Grand Central Station bewonderd te hebben, zette ik m'n New-York-proof-sunglasses op me neus, en mengde me als een echte New Yorkse onder de plaatselijke bevolking, op weg naar 5th Avenue. De weg vinden in Manhattan is vrij eenvoudig als je eenmaal in de gaten hebt hoe het systeempje in elkaar zit. De straten lopen als een raster over de stad en zijn genummerd en verdeeld in East en West. En als je het dan nog niet weet, neem je gewoon het Empire State Building als orientatiepunt. Dat is lollig trouwens, want ineens sta je er dan naast, en kom je erachter dat het van onderaf zelfs nog hoger is ;-).

Net op dat moment dat ik het Empire Statebuilding passeerde, kwamen er vijf politiebussen met loeiende sirene aanscheuren die naast mij stilhielden. De agenten stapten echter kalm uit en keken wat naar boven. Wat de indruk wekte dat er ieder moment eentje naar beneden kwam lazeren, wat dan weer alle winkeleigenaren en winkelend publiek naar buiten lokt en voor je het weet sta je met de rest van New York omhoog te kijken, maar niemand weet waarom.

Daarom vervolgde ik mijn tocht en liep een New Yorkse H&M in. Chris had ons er al op gewezen dat de H&M hip is, en binnen in de winkel bleek dat des te meer. Rijen van 10 personen of meer voor de kassa. Ondanks dat ik geen Zweedse ben, vervulde het mij toch van trots dat trendy New Yorkers zich blauw shoppen in deze Europeaanse winkelketen. Misschien was dat omdat ik zweer bij de H&M en het dus eigenlijk alleen maar mijn goede winkel/kledingsmaak onderstreept ;-) Ik ben een trendy New Yorker! Overigens maakt het geen reet uit of je nou in Amsterdam, Barcelona, New York of de onlangs gerenoveerde Tilburgse vestiging van de H&M komt, believe me, they're all the same.

Na een snel rondje door de winkel, stond ik -believe it or not- na 2 minuten weer buiten en vervolgde mijn wandeling over 5th avenue. Waar ik de offcial New York Yankees store binnenliep om tot de ontdekking te komen dat alles daar wel schrikbarend duur is. Maar desalniettemin is het geinig in een dergelijke 'All American Store' rond te lopen. Macy's was het uiteindelijke doel van mijn missie, een department store (warenhuis) dat bekend staat als het grootste en een van de oudste ter wereld. Dat eerste weet ik nog niet zo zeker, maar dat laatste durf ik met zekerheid te bevestigen: De roltrappen op de bovenste verdiepingen zijn namelijk geheel van hout! Wat wel geinig is, want het maakt een lollig plokplokplok geluid. Don't get it? Ok, probeer je dan voor te stellen hoe een houten roltrap klinkt..

Macy's viel tegen. Het is een soort van Bijenkorf in het groot met veel (dure) kleren, tafellakens, serviezen, bestek en kitscherige dekbedovertrekken. Niks voor mij dus. In het Manhattan Mall was het al niet veel beter. Zoals ik al ergens gelezen had is de bedoelde winkelformule hier niet helemaal aangeslagen. En dat blijkt wel, want de helft van de winkelpanden staat leeg, of stelt niks voor.

Enigszins teleurgesteld begon ik rond 15.30 aan mijn wandeling terug naar Central Station. Opnieuw dodelijk vermoeide voeten, maar nog steeds geen 'well-priced-new-york-gadgets'. Oh well, ik heb nog 10 dagen, ik vind vast wel iets.

In Tilburg mis ik op het moment niet veel geloof ik, of het moet de CD-oorlog tussen Blokker en Free Record Shop zijn om de single van een zekere Jamai, zoals ik vanochtend heb vernomen. Ben ik even blij dat ik die een dag na de finale al gratis van het Internet af kon plukken... Step right up, walk right in, rock this crazy world I'm living in... Misschien kan ik m wel pluggen hier in de US...


naaaaa...

Kiekjes

Al surfende kwam ik een website tegen van een duitse EF student die hier ook een paar weken heeft gezeten. De foto's die op z'n site staan zijn wel lollig omdat enkelen een beetje een beeld schetsen van hoe het hier is. Daarom wat linkjes.

Twee typische EF studenten in de mensa in Rita Hall
Typisch EF klasje in klaslokaal en met docent die ik ook heb (Eleanor)
Bord voor het hoofdgebouw
Tarrytown bridge, waar we vanuit de campus op uitkijken (heel mooi!)

Overzicht van alle foto's die die gast hier maakte

Website van andere EF student. very cute..

SHOWDOWN: IRAQ

Na 2 dagen VS, moest ik gisteren notabene van het thuisfront vernemen dat Bush weer eens 'upto something' was. Jawel, hij zou een speech gaan geven. Terwijl mijn oma duizend doden sterft dat ik hier nu zit, was ik volgens mijn vader juist op een historisch moment in de States. Bij mij ging het knagen en ik begon me af te vragen of ik me nu meer zorgen moest maken over een dodelijk virus dat zich onder vliegtuigpassagiers verspreid, of een terroristische aanslag op NY. Ik besloot voor dat eerste. They've allready been to New York zullen we maar denken. Bovendien, ik heb vandaag gezien dat het best lastig is om het Empire State Building ten gronde te richten, t.o.v. het voormalig WTC. Don't mind me saying, maar die twee gigantische torens aan de waterkant op het zuidelijkste puntje van Manhattan leenden zich er echt voor. Het Empire State building, is enkel de zoveelste wolkenkrabber, in een stad van velen. Nee, bang voor een soortgelijke 11 september aanslag ben ik niet. Mogelijk een kernbommetje, maar hopelijk niet al te dicht in de buurt...

Anyway. Tijd om sfeer te gaan proeven. Daarom spoedde ik mij om 19.30 lokale tijd naar de algemene ruimte (met big-screen TV inderdaad) waar ik enkel een Japanner en een Koreaan aantrof. Blijkbaar leeft het niet echt hiero... Wat later kwam onze tourguide Chris erbij zitten, en begon Bush met het afsteken van zijn rede. Het gezucht en gesteun om de hollywoodcliches die Bush er weer uit gooide, waren bij mij en de Amerikaan voor me, niet van de lucht. Je zou haast denken dat Bush zijn opleiding als president heeft genoten in de vorm van het onafgebroken en herhaaldelijk kijken naar films als the American President, Independence Day, Armageddon en Deep Impact. En dan was Michael Douglas zelfs nog beter als president...

Na afloop van dit alles stond Chris op en sprak de legendarische woorden: "Excuse me, I'm gonna go throw up now". Twee minuten later stak hij nog even z'n kop om de deur om daaraan toe te voegen: "Remember, we did not vote for that guy!"

En zo is het maar net. U begrijpt, weinig voer tot discussie hier. Zelfs de Amerikaanse berichtgeving is kritsisch, ondanks de vreselijke Hollywood omlijsting die ze aan het geheel geven: Showdown:Iraq (CNN). Het algehele gevoel is een beetje dat de Amerikanen zich afvragen of Bush wel in de gaten heeft wat hij over ze afroept. Want met deze stunt heeft ie niet alleen Irak tot een no-go-area-zone gemaakt, Amerika zelf isn't such a safe place either anymore. Als er iets gebeurd hier, zal Bush het in ieder geval op z'n bord krijgen. Maar ja, dan zit hij natuurlijk allang safe en sound ergens op zn ranch in Texas.

Nee, New York is bepaald geen Bush fanclub. Maar ondanks dat de New Yorkers nee-schuddend toekijken, gaat het leven van alledag gewoon door. Geen angstige gezichten, en weinig zorgen. Na de vreselijke sneeuwstormen die hier de afgelopen maanden hebben gewoed, is sinds afgelopen zondag de lente definitief aangebroken, met temperaturen tot wel 25 graden. De zon schijnt, Manhattan en Marymount College liggen er vredig bij en slurpen de solarenergie op. Misschien is het daarom dat er hier niks aan de hand lijkt te zijn, en iedereen een glimlach om zijn lippen heeft. Maar ik denk dat ze zich diep down in side wel een beetje zorgen maken. Net als ik.

Bush in de bush bush
Bezig baasje

REAGEER

Downtown Manhattan

EF verzorgt ons goed. Zondagmiddag werden we namelijk onder professionele begeleiding meteen megesleurd de Big Apple in. Onder leiding van Chris, een Amerikaanse student met als major Renaissance kunst, legde ons uit hoe de trein, metro en taxi te gebruiken.

In hoog tempo marcheerden we langs alle gebouwen, die ieder voor zich al een hele belevenis waren. Grand Central station is er zo een. Jullie kennen allemaal deze beroemde foto. Moet je je voorstellen dat het er in het echt nog mooier is. Deze moderne foto geeft een beetje een beeld van nu, maar in werkelijkheid geld voor wat voor heel New York geldt: You gotta see it to believe it... De hal is zo inmens groot, en indrukwekkend mooi. Met een torenhoogplafond waarop de lucht de sterren en de sterrenbeelden zijn geschilderd. Met een schitterende afwerking en ouderwetse loketten, perronbordjes etc etc. Allemaal even mooi. Nog maar een foto. Jullie moeten het allemaal kunnen zien :-)


Het gebouw van de UN was weinig fascinerend, maar Chris zei dat hij het ons liet zien, omdat we er waarschijnlijk maar een keer in ons leven zouden komen en daarna nooit weer. En daar heeft ie waarschijnlijk gelijk in... Pretiige bijkomstigeheid van het bezoeken van het UN gebouw is echter, dat je een keurig mooie doorkijk krijgt naar het Chrysler Builiding, dat naar mijn mening een van de mooiste wolkenkrabbers van New York is. Het grappige van New York is, dat alles hoog is. Oh ja? Ja. Dus ben je geneigd tegen het chrylser building aangeleund te staan, en het niet te zien, en het pas ontdekken, als je aan de andere kan van Manhattan staat! Je moet continu onmhoog kijken om te checken of je een bepaald gebouw kunt zien, want there are wolkenkrabbers all over the place! Omdat sommige dan ook nog met speigels zijn betegeld, krijg je hele mooie effecten. Dan zie je in een gewone eenvoudige toren ineens het Empire State building reflecteren, terwijl je het gebouw op zich, nergens kunt zien! Echt miraculeus. Maar je krijgt er wel een stijve nek van.

Na de UN was het de andere kant op over 42nd street. Rechts wees chris het Empire Statebuilding aan, Links Rockefeller center, een korte tour lans St. Patrick's Cathedral aangezien het toch St. Patricksday was (of eigenlijk een dag d'rna, 17 maart), en toen werd het ineens drukker. Plotseling hield Chris stil, midden op een kruispunt, op een vluchtheuveltje tussen twee zebrapaden en honderden gele taxi's. Om ons heen: Times Square. Wat een drukte en gekkigheid komt daar op je af. Affijn jullie kennen de verhalen. Miljoenen lampen, TV schermen, reclameborden en flitsende toestanden, maken het samenkomen van drie straten op dat punt tot een van de populairste touristische attracties en one might say dat dat terecht is.

Na een drie uur durende up-tempo first introduction thru manhattan, zakten we moe maar voldaan in de eerste de beste trein die voorbij kwam. Dat bleek uiteindelijk natuurlijk de verkeerde te zijn, die niet stopte in het pitoreske durpje Tarrytown. Gelukkig konden we 4 stations verder, de local train back pakken en waren we nog net op tijd voor het avond eten in Rita Hall...

First day @ campus

Zondag was het even acclimatiseren. Ik werd namelijk om 4.30 lokale tijd al vrij uitgerust wakker. Toch maar weer gaan pitten en uiteindelijk om 7.00 opgestaan (dat is 13.00 bij ons, dus redelijk). Een blik op het bed aan de andere kant van de vrij ruime campuskamer leerde mij dat mn Koreaanse roommate nog steeds niet gearriveerd was. Later zou blijken dat zij een weekend naar Washington was.

Na een verfrissende douche en het doornemen van de informatiemap die me bij aankomst was overhandigd, pakte ik mijn tas in om een eerste blokje over de campus te maken, en op zoek te gaan naar een geschikte computerzone to do my daily reports. Het was zondagochtend, dus extreem rustig. Geen kip te bekennen. Na een lange zoektocht door typisch typisch Amerikaanse schoolgebouwen (denk aan Beverly Hills 90210) vond ik uiteindelijk het geinige lokaaltje waar ik nu zit. Ik ben blijkbaar de enige want tot nu toe heb ik hier constant in alle rust alleen gezeten. De computers zijn razendsnel, dus een paradijs vergeleken bij mijn eigen analoge inbelPC let alone de Kofferkamer-multimedia-equipment... ;-)

Na een uitgebreide MSN-chat met het thuisfront (wel lastig, deze computers gooien alle programmatuur eraf als je ze opnieuw opstart, dus je moet messenger elke keer opnieuw installeren. Gelukkig is dat in 3 minuutjes gebeurd op deze snelle hightec gevallen), kregen we om 11.00 lokale tijd een korte tour over de campus van Luis. Luis is de one in charge voor het activiteiten programma. Regelt alle excursies en leuke dingen enzo. Om 11.30 begaven we ons naar Rita Hall, waar de 'Dinning facilities' zijn gehuisvest. Oftewel, de mensa. Nu ken ik een paar mensen voor wie dit werkelijk waar een paradijs zou zijn (Ik noem geen namen Marco..).

Gelukkig dat het voor mij om 11.30 lokale tijd eigenlijk al 17.30 was, want anders had mijn maag zeker zes keer omgedraaid bij het zien van het ontbijt aanbod. How about some pizza for breakfast? Or maybe a hamburger? Rita Hall bestaat uit een groot buffet waar je zo ongeveer alles kunt krijgen wat je maar wilt. Scrambled eggs, pizza, brownies, gebakken aardappelen, bacon, maar gelukkig ook gewoon broodjes en ham en kaas. Daar hield ik het dan ook maar bij, met een glaasje jus. Maar het beste van allemaal is, dat je kunt pakken wat je maar wilt en niks hoeft af te rekenen. Op amerikaanse colleges is het namelijk gebruikelijk dat studenten een dinner-card hebben, dus zit alle eten en drinken bij de totaalprijs van het verblijf in.

Als je denkt dat je alle soorten lekkernijen al gehad hebt, kom je er achter dat er ook nog hotdogs, chocolademousse, fruit, groente, rauwkost, 10 verschillende soorten cornflakes, 10 verschillende soorten sappen, 6 verschillende soorten frisdrank, 8 soorten koffie/thee en nog een hoop meer verkrijgbaar is. Er staat zelfs een ijsautomaat waaruit je je eigen ijsjes mag draaien en die kunt dippen met al naar gelang snoepjes of chocola... Hoe mooi en aantrekkelijk het een en ander op het eerste gezicht misschien lijkt, de smaak van al deze producten is een tweede. Zo was de pizza (die sochtends, smiddags en savonds op het menu staat) oneetbaar, en zijn een hoop producten wat smakeloos. Koffie is bijvoorbeeld water met een lichtbruin kleurtje. Het heeft nog het meest weg van regenwater.

Maar, je doet er verstandig aan van alles eerst een beetje te proeven, en zodoende uit te zoeken wat je beter wel en beter niet kunt nemen. Vooralsnog hou ik het s ochtends gewoon bij broodjes met ham en kaas, een eitje en een glaasje sinaasappelsap :-)

Welcome to the United States of America

Uit het vliegtuig wordt je op JFK een grote hal ingeloost. Je voelt je haast een vluchteling die asiel komt aanvragen of i.d. want je mag meteen aansluiten in een lange rij mensen voor de 'Us Naturalization & Immigration Offices'. Ook aankomen in Amerika is zoals de hollywood films het schetsen, je krijgt een en al sceptische blikken te verduren (Meest recente voorbeeld dat me te binnen schiet is in 'Gangs of New York', als hoofrolspeler Amsterdam samen met een hoop Ieren met de boot in New York aankomt). "What the fuck are you doing here and why"

Eenmaal vooraan de rij word je naar een balie gewezen. De duitse meneer voor mij die bij mij in het vliegtuig zat verloor zijn muts, dus riep ik m na, en raapte zn muts op. Hij hoorde me niet en de douanier keek geergerd dus legde ik de muts op een uiteinde van de balie. Waarop die mevrouw mij meteen sommeerde dat niet te doen. Betekenisvol keek ze me aan en zei "You know, with all the Antrax and stuff..." First encounter with a paranoid American.

Daarna bijna onmiddelijk het volgende probleem. Wat ik in de States kwam doen. Want op mijn visum staat dat ik er kwam om engels te leren. Maar dat kon niet kloppen want dat kon ik volgens haar al. "Well, I'll just go to New York then" zei ik toen maar. Op de vraag hoe het kon dat ik zo goed engels sprak, antwoorde ik maar dat we in Nederland gezegend zijn met veel Amerikaanse TVprogrammas en ondertiteling.

Mijn koffer cirkelde inmiddels al een half uurtje rondjes op de bagageband, dus na die snel opgepikt te hebben werd ik opgewacht door Angelo en twee andere EF studenten. Angelo was een echte New Yorkse Cabdriver die ons in de New Yorkse avondspits door de Bronx en Queens loosde. Onderweg hard meezingend met de gouw-ouwe platen die door de loeigrote wagen schalden, wees hij ons het stadium van de Metz en de Yankees. Vervuld van trots wees hij naar de jaartallen op het Yankee-stadium, verwijzend naar alle 67 titels die de Yankees ooit wonnen en daarmee zijn ze de meest succesvolle honkbalclub ooit.

Na een twee uur durende rit (door alle file, volgens Angelo was het eigenlijk een '30 minute drive') arriveerden we op de campus. Waar ik na het overhandigen van mijn kamersleutel en het invullen van nog meer formulieren, heel snel in bedje kroop. Voor die Amerikanen was het dan misschien pas 21.00, ik was inmiddels al ruim 24 uur wakker....

We're flying high...

So it took a while... Maar ik zal nu even een inhaalslag maken door de afgelopen drie dagen kort en bondig uiteen te zetten. It all began on an early saturdaymorning...

Na een lange en vooral vermoeiende vlucht via Frankfurt (geen enge ziektes opgelopen. hopelijk) enterde ik uiteindelijk de United States. Met die mazzel dat Lufthansa mooie prive TVschermjes in de stoel voor je heeft zitten, waarop je de vliegreis geheel kunt volgen, en het een geweldig heldere en mooie dag was. Toen we over Tilburg vlogen uiteraard uitgebreid naar jullie gezwaaid, maar helaas zwaaide er niemand terug :-(

Vanuit de lucht zag ik hoe we na eindeloos veel zee, of oceaan, hoe je het ook wilt noemen, eindelijk weer over vasteland vlogen. Dit vasteland, zag ik op mijn schermpje, was het noordelijk deel van Canada, maar had net zo goed de noordpool kunnen zijn. Wel indrukwekkend, een soort van steppe, volledig ondergesneeuwd en de dichtgevroren meren gebarsten in grote witte ijsplaten. Totaal onbewoond gebied als je het mij vraagt. Naarmate we zuidelijker vlogen werd de hoeveelheid sneeuw minder. We volgen over Boston en uiteindelijk over de buitenwijken van New York. Op een lagere hoogte kon je goed zien hoe Amerika is opgebouwd. Ik had gedacht dat het niet veel anders zou zijn dan het Europese vasteland. Met akkers, groen, steden, etc. Maar de totale opbouw was heel anders dan bij ons.

Iedereen heeft vast wel eens de Simpsons gezien. In de openingstune zie je hoe Homer en de rest van de family thuiskomt in een vrijstaand huisje, aan een straat met allemaal diezelfde vrijstaande huisjes. In veel TV series zie je dat trouwens. Zo is het dus in het echt ook. Stedelijk amerika is opgebouw uit rechte straten, met aan weerszijden van die straten, vrijstaande huizen. Groot en klein, arm en rijk, maar allemaal vrijstaand. Vanuit de lucht is het een heel patroon. Het ziet er bijna eng uit, zo gestructureerd en gemaakt is het.

Na de landing taxiden we over JFK airport. En daar was ze dan. Plotseling. Heeeeeeel in de verte, heeeel ver weg, gehuld in een oranje avondgloed, naast de Brooklyn Bridge... De skyline van Manhattan. Met het Empire State Building. Zonder de Twin Towers.

Amsterdam

Nog drie dagen.. The Day comes near... De zenuwen kruipen waar ze niet gaan kunnen, zo ook afgelopen vrijdag toen ik in Amsterdam een Visum moest regelen. Allereerst moet je d'r om 8.30 zijn, bij het Amerikaanse Consulaat (dat is, reken maar uit, de trein van 6.39h, als alles mee zit). Vervolgens wordt je per persoon via een intercom door drie, 5m hoge hekken gelaten, waar je een vriendelijk knikje krijgt van twee MEers met een shotgun waar je u tegen zegt. Een uur wachten & een hoop metaaldetectiepoortjes later mag je eindelijk je stapeltje formulieren met de meest uiteenlopende onzinvragen (bent u ooit betrokken geweest bij een militaire aanslag en zo ja, hoe?) afgeven, 100 eurootjes pinnen, en om 15.30 terugkomen.

Maar als je dan om 15.30 terugkomt, is het ook zo geregeld. Je nummertje afgeven, paspoort met visum terugnemen, en wegwezen. Bij alle andere aanwezige gegadigden dan, want natuurlijk ging het bij ondergetekende weer faliekant de mist in. Paspoort kwijt. Of ik zeker wist dat ik het vanochtend had aangevraagd. 30 minuten zweten later, kwam het mevrouwtje dan toch gelukkig binnen met in haar hand mijn paspoort. Zonder enige excuses: "Your Passport. Bye."


REAGEER

Tarrytown

Nog anderhalve week, en nu de vele reisdocumenten eindelijk zo'n beetje verzameld zijn, kon ik me eindelijk eens gaan verdiepen in waar ik nu eigenlijk heen ga. Ik verblijf namelijk op een campus van een echte amerikaanse universiteit. Ondanks dat ik daar alleen maar een talencursusje engels ga doen, bevind ik me dus wel tegelijkertijd even op een heuse All American Campus!

Marymount College is de naam van dit complex en het is een universiteit speciaal voor vrouwen. Marymount claimt dat ze door vrouwen afzonderlijk op te leiden van mannen, succesvollere en meer zelfverzekerde vrouwen creëren, die volgens de statistieken op hun website, later topposities in het bedrijfsleven vervullen. Het faculteitensysteem zoals we dat op de UvT kennen, is hier niet bekend. Die Amerikanen gooien gewoon alles op een hoopje, zodat je eigenlijk alles kunt studeren wat je maar wil. Wat voor vakken je volgt maakt uiteindelijk niet zo veel uit, als je maar een zeker universitair niveau hebt bereikt als je klaar bent. Come to think of it... Zo werkt het bij ons eigenlijk ook, als je kijkt naar wat voor irrelevante colleges wij af en toe volgen, eveneens om een zeker niveau te bereiken, in plaats van om nuttige kennis te vergaren..

Anyway. Op Marymount kunnen de dames zeg maar alles volgen wat ze maar leuk lijkt. filosofie, kunst, vrouwenstudies, theologie, wiskunde, journalistiek, japans, italiaans, voeding&verzorging, economie, dans, drama... kortom echt ALLES. Dus als je geen studie kunt kiezen moet je in Amerika zijn. De volledige majorlist vind je hier
.

Met deze indrukwekkende lijst, is mijn belangstelling voor het college wel wat toegenomen. Helaas is het Marymount College erg trots op haar studentgerichte aanpak en claimen ze enkel colleges te geven voor groepen van ca. 12 man. Dat verpest mijn kans om sneaky eens een leuk college 'Acting' of 'Fashion Design' mee te pakken, maar uiteraard zal ik niet nalaten in ieder geval een poging te wagen... ;-)

Ook leuk is eens te gaan zoeken naar wat het stadje Tarrytown nu eigenlijk is. Want daar ligt het hele gebeuren. Tarrytown is grappig genoeg de inspiratie geweest voor de een paar jaar geleden verfilmde myhte van Sleepy Hollow. De schrijver van dit beroemde verhaal is Washington Irving, en hij was destijds en nog steeds, de beroemdste inwoner die Tarrytown ooit gekend heeft. Zijn geboortehuisje valt nog steeds te bezoeken, evenals de beruchte begraafplaats uit de film...

Tarrytown is verder volgens de sites (zoek er bij google maar eens op) een schattig pitoresk stadje, met een liefelijke mainstreet met huisjes die zo uit Eurodisney zijn gewandeld. Te schattig voor woorden gewoon. Wel bewonderingswaardig moet de ligging zijn, want Tarrytown ligt aan de Hudson, wat op de online foto's in ieder geval al LOTR-aandoende plaatje oplevert...

Aan de ene kant een lugubere horror-mythe met geesten, aan de andere kant liefelijke huisjes... Ik ben dan ook zeer benieuwd wat me in Tarrytown te wachten staat!!! (De náám alleen al... ;-)


REAGEER!